Moždane aneurizme predstavljaju patološka proširenja krvnih sudova u mozgu. Ako bi uporedili krvni sud sa baštenskim crijevom, pa kada se pusti voda i na mjestu gdje je najtanji zid nastane balon, tako najčešće izgleda aneurizma, kazala je Radiju Crne Gore neurohirurškinja Kliničkog centra dr Milena Roganović.
“Osoba može godinama da je ima, a da toga nije svjesna, jer ne osjeća apsolutno nikakve tegobe. Epidemiološki podaci govore da oko 3,2% odrasle populacije ima taj zdravstveni problem, što znači da skoro svaka treća osoba na njih 100 živi sa aneurizmom. Najčešće je riječ o mlađoj populaciji, koja je u drugoj, trećoj deceniji života. Ponekad se aneurizme javljaju i kod djece, što je veliki klinički problem”, ukazala je dr Roganović.
Navela je da se u našoj najvećoj zdravstvenoj ustanovi godišnje tretira oko 60 do 70 aneurizmi, bilo da su pitanju aneurizme koje krvare ili one koje su hladne.
“Postoje različite vrste aneurizmi, a na njihov nastanak najčešće djeluju razni faktori. Na određene možemo da utičemo, kao što su pušenje, povišen krvni pritisak, te upotreba droga i alkohola. Genetiku ne možemo da promijenimo. Važan faktor jeste porodična istorija – da li je bliski srodnik imao aneurizmu ili neko krvarenje u mozgu. Takođe je značajna i nasljedna komponenta, kao što su policistični bubrezi. Najčešće pacijenti sa aneurizmom nemaju apsolutno nikakvih simptoma budući da je bolest ,,nijema”. Zato su one opasne, jer osoba može da živi potpuno normalno. Nekada veće, gigantske aneurizme, mogu da pritiskaju okolne strukture i uzrokuju bol, smetnje sa vidom, spušteni očni kapak i samim tim, izazivaju tegobe. Kada aneurizma pukne, klinička slika je dramatična. Javlja se iznenadna jaka glavobolja, najjača u životu, uz povraćanje, mučninu, ukočen vrat, gubitak svijesti ili epileptični napad. Nakon brze dijagnostike, te pacijente odvodimo u angiosalu i rješavamo endovaskularnim pristupom. Klinički centar Crne Gore je oformio tim za hitno zbrinjavanje takvih bolesnika. Predvode ga neurohirurzi, a učestvuju i anesteziolozj, instrumentari i naši intenzivisti. Kroz preponu ili ruku, uz pomoć katetera, plasiranjem spirala ili stentova, rješavamo i rupturirane i hladne aneurizme u mozgu”, objasnila je dr Roganović navodeći da je uspješnost te procedure velika.
Prema njenim riječima, svaka aneurizma nije za endovaskularni tretman. Neke se prate.
“Prati se njihova veličina, lokalizacija i mogućnost razvoja simptoma. Kod pacijenata koje dožive rupturu aneurizme( pucanje), jedna trećina pacijenata, nažalost, doživi momentalnu smrt. Jedna trećina koja uspije da dođe do ljekara i pruži im se pomoć, uz razvoj dramatične kliničke slike, izlivene krvi i niza drugih komplikacija, koje se nadovezuju, može da završi sa teškim neurološkim invaliditetom ili da u toku hospitalizacije završe smrtnim ishodom, dok jedna trećina pacijenata to praktično s nogu preživi”, naglasila je dr Roganović.
Podsjetila je da je prevencija, kao i za druge bolesti, jako važna.
“Treba da se redovno kontroliše krvni pritisak, da se smanji pušenje ili potpuno prestane sa konzumacijom duvana, da se povede računa o stresu i nedostatku sna. Dakle, da rizike svedemo na minimum. Što se tiče genetike, bitno je redovno praćenje pacijenata sa tim opterećenjem i porodičnom istorijom. I kod njih je značajna prevencija, kao i redovna kontrola kod izbranog dr, neurologa i neurohirurga, koji će predložiti da se odraditi CT ili MR angiografija”, zaključila je dr Roganović, prenosi portal RTCG-a.
